Maanden lang werd ernaar uitgekeken. Er werd getraind en gelijnd. Voor de enen was bergop geraken het belangrijkste, voor anderen, er een beetje voordelig uitzien in die nieuwe bikini.
Eindelijk was het dan zover, de PDG-ers gingen naar la douce France om er een fiets- en zonvakantie te beleven.
We werden er ontvangen door onze gastfamilie als dierbare vrienden.
Wij die niet veel aantrok nodig hebben, voelden ons direct als God in Frankrijk, meer zelfs, we voelden ons er thuis.
Het duurde niet lang of we wisten in de keuken en vooral in de voorraadkast goed onze weg.
De kookkunsten van onze gastvrouw en haar team hebben bij mengeen de weegschaal ontregeld.
Als je dan ook wel eens iets te vieren hebt stond de champagne altijd koel om de dorstigen te laven.
We hebben met Larry gezongen "Take me home, West-Virginia" maar we bedoelden "we gaan nog niet naar huis, bijlange niet".
Helaas, na het beklimmen van hoge cols en minder hoge colletjes, het bezoeken en steunen van de plaatselijke middenstand, het zwembad veranderen in een golvende zee en niet te vergete het gooien met de ballen, allé "jeu de boules" dus, enfin "petanque" gelijk wij zeggen, kwamer aan dat weekje veel te snel een eind.
Afscheid van een mooie vakantie, van elkaar, die we nu een beetje beter kennen.
Afscheid van onze gastvrouw Linda, van gastheer Patrick en van Alessandro en Emmeline, onze nieuwe vrienden, tot ... zeker nog eens,...??
Het doet je wat!
We hebben genoten, met volle teugen!
Bedant allemaal vor de vriendschap, 't heeft ons deugd gedan, aan ons hartje, aan ons hartje
Tot een volgende
Liefst van Véronique en Filip
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment